Boek: ‘Ethiopië, ongekend anders’

ethiopieongekend-andersProductbeschrijving zoals op de omslag:

Ethiopië heeft een zeer afwisselende natuur. Er zijn veertien Nationale parken te vinden. U treft er watervallen, vulkanen, bergen, zoutmeren, warmwaterbronnen en ravijnen aan. Maar ook vindt u in de stad Harar 99 moskeeën. Deze moskeeën vertegenwoordigen de 99 namen van Allah. Dus zeker niet eenzijdig.

Ethiopië, ongekend anders!, is een boek voor lezers en reizigers die meer willen weten over het land Ethiopië. De auteur neemt u mee naar bijzondere plekken en interessante bevolkingsgroepen. Laat u kennismaken met tradities, volksverhalen, legenden en spreekwoorden. Samen met haar man, een verdienstelijk fotograaf en hun gezamenlijke Ethiopische vriend die de terreinwagen bestuurt, reist zij door het land. De Danakil-Depressie met onder andere Dalol en de zoutvlaktes worden bezocht waar ze opnieuw kennismaken met de Afar. Ze reizen door de Riftvallei met zijn bijzondere meren, bezoeken de eeuwenoude stad Harar met zijn kleurrijke bevolking. Het Tanameer wordt bevaren en de interessante eilanden bezocht. Er wordt een beeld gegeven van de veelzijdigheid van de kerken in Lalibela en ze vertelt over Aksum. Ook zijn ze te gast bij meerdere bevolkingsgroepen waaronder De Surma, de Nuer, de Rastafari’s, de Hamar, de Konso en de Dorze.

Ine Andreoli(1944) publiceert (reis)boeken en artikelen over Afrika. Over Ethiopië schreef ze vier boeken, drie voor volwassenen en een voor kinderen Ze woonde drie jaar in Ethiopië waar haar man werkte voor de suikerindustrie. Sinds die tijd heeft Ethiopië een speciaal plekje in haar leven verworven en keert ze er regelmatig terug.

Titel: Ethiopië, ongekend anders! – Auteur: Ine Andreoli – Uitgever: Mosae Mondo, Maastricht – Foto’s: Lou Andreoli – ISBN: 978-90-8666-295-1 (2013) 

RECENSIES

Recensie:  Ethiopië is een land met een rijke geschiedenis en een grote diversiteit aan landschappen, volken en culturen. Deze aspecten komen in het boek aan de orde. De schrijfster en haar man hebben van 1967 tot 1970 in Ethiopië gewerkt en zijn er vanaf 2003 een aantal malen teruggekeerd. Tijdens deze reis hebben ze het land doorkruist. Van de vele kleurenfoto’s die er zijn gemaakt, zijn er helaas maar zestien in het boek terechtgekomen. Ethiopië is van oudsher een christelijk land, met overigens grote minderheden aan moslims en aanhangers van natuurgodsdiensten. De christelijke Amharen hebben eeuwenlang de dienst uitgemaakt en het Amhaars is de officiële taal. De auteur schenkt veel aandacht aan kerken. De opgenomen fabels, mythen en legenden zijn merendeels van Amhaarse oorsprong. Het boek eindigt met algemene gegevens over Ethiopië, een chronologisch overzicht van historische gebeurtenissen en een verklarende woordenlijst.(© Drs. J. van der Meulen – NBD/Biblion) 

Recensie: Reisadviezen Ethiopië
Alle reizen naar bepaalde gebieden worden ontraden, te weten naar de Danakil Depression omgeven door de Dessie-Adigrat road en de Dessie-Djibouti road. Dit staat te lezen op de pagina van de Nederlandse rijksoverheid. Dit advies wordt gegeven als er sprake is van aanwijsbare veiligheidsrisico’s in een bepaald gebied, waardoor voor de reiziger een acute levensbedreigende situatie bestaat.
Het bijzondere is dat dit boek juist begint met een bezoek aan de Danakil-Depressie, de heetste plek op aarde. Al twee keer eerder wilden Ine en haar man Lou dit gebied bezoeken maar beide keren ging de tocht niet door, te gevaarlijk… Eindelijk gaat dus nu hun wens in vervulling maar het valt niet altijd mee. Ze moeten onder politiebegeleiding reizen, ze bezoeken de zoutvlaktes maar mogen geen foto’s maken van de Afar en hun dromedarissen, tenzij ze enorme bedragen betalen. Natuurlijk hadden het bezoek niet willen missen, de natuur is prachtig, de tocht uniek, maar voor de rest voelde de vijandige houding van de Afarbevolking niet erg prettig aan. Maar…  ze hebben nu wel een heel bijzonder verhaal! Haast niemand is daar geweest.

Ine en Lou en hun Ethiopische vriend, hij rijdt de terreinwagen, reizen verder door de Riftvallei met zijn prachtige meren. Ze bezoeken de oude stad Harar, een stadje uit Duizend-en-een-nacht, waar ze erg over te spreken zijn. Ook het bezoek aan de rotskerken van Lalibela wordt beeldend weergegeven. Zo bezoeken ze nog veel meer schitterende gebieden en bijzondere steden en volken in Ethiopië.
Boven elk hoofdstuk kunnen we lezen over welk gebied of welke bevolkingsgroep verteld gaat worden. Over de Nuer-bevolking zijn ze zeer te spreken, het zijn erg vriendelijke mensen die bereid zijn veel te vertellen over hun leefgewoontes. Ook wordt uitgebreid over de Hamar verteld. Het volk met zijn goedlachse vrouwen met prachtige haardracht en soms gezwollen armen vanwege de armbanden die vanaf de geboorte gedragen worden. Lou en Ine mogen enkele rituelen bijwonen en als dat niet kan dan weet Ine er evengoed veel over te vertellen. Ze is uitstekend geïnformeerd.

Het is wel jammer dat bij geen enkele tocht een kaartje geplaatst is, zodat je kunt zien waar in het land de verhalen van Ine zich afspelen. Je hebt soms geen enkel idee in welk deel van Ethiopië het echtpaar zich bevindt. Hooguit kun je voorin het boek een plaatsnaam zoeken op de kleine landkaart maar de routes zelf staan niet aangegeven. Het lezen wordt er een beetje passief door.
Ook vertelt Ine regelmatig dat zij en haar man foto’s maakten van bijvoorbeeld mooie kleurrijke kleding, prachtige geweven tassen en vloermatten, bijzondere versieringen die op een lijf aangebracht zijn, etc. Bovendien bezochten ze unieke gebieden en bevolkingsgroepen.
Helaas staan die foto’s er niet bij en dat is echt een gemiste kans. De verhalen van Ine schreeuwen om foto’s. Nu beginnen je gedachten soms wat af te dwalen als je een beschrijving van een markt of bevolkingsgroep leest, je wilt het zien!
De kans is groot dat veel foto’s afdrukken financieel niet haalbaar was, mogelijk dat het boek dan te duur was geworden maar jammer is het wel. Er wordt over zo’n grote variëteit aan bevolking en gebieden gesproken, het had een prachtig foto- en informatieboek kunnen worden. De tekstuele inhoud van het boek is daar bijzonder genoeg voor.
Er staan wel enkele foto’s in het midden van het boek maar omdat deze buiten hun context geplaatst zijn, wordt het wat lastig te herleiden in welk deel van Ethiopië deze foto’s gemaakt zijn en bij welk hoofdstuk ze horen.

Na de reisverhalen volgen een paar mooie legendes en volksverhalen. Vooral ‘Hoe Hippo zijn haar verloor’ is een grappig verhaal.
In het gedeelte getiteld ‘Wetenswaardigheden over Ethiopië’ lezen we alles over de flora en fauna, de taal, het huwelijk, de geschiedenis van Ethiopië en nog veel meer.

De schrijfster heeft drie jaar in Ethiopië gewoond, ze heeft vanaf die tijd een zwak voor het land en ze keert regelmatig terug om bekende of onbekende gebieden te bezoeken. Haar man Lou begeleidt haar tijdens die reizen. In het boek lezen we dan ook regelmatig dat ze een bekend hotel bezoeken of dat een plaats al dan niet erg veranderd is. De kennis van Ine over Ethiopië is groot en ze heeft veel interessants over het land en zijn inwoners te vertellen. Wat dat betreft is het boek een grote aanrader.(© Dettie, 16 mei 2013)    (http://www.leestafel.info/ine-andreoli)
 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s