Bet Ghiorghis ( Huis van Sint-Joris)

Bet Ghiorghis is de bekendste kerk van Ethiopië. Het ligt ten zuidwesten van het stadje Lalibela, en maakt onderdeel uit van de rots-kerken van Lalibela. De kruisvormige kerk is in haar geheel uitgehakt uit het omringende gesteente en ligt diep verzonken in de bodem. Het dak, een geliefd foto-object, is versierd met drie in elkaar passende Griekse kruisen.

Volgens de legende waren alle kerken al klaar toen Sint-Joris in volle wapenuitrusting, gezeten op een witte hengst, aan koning Lalibela verscheen en hem attent maakte op het feit dat hij vergeten had een huis voor hem te bouwen. Lalibela zette direct zijn inmiddels zeer ervaren werklieden, geassisteerd door een leger engelen, weer aan het werk om voor Sint-Joris alsnog een kerk te bouwen. Het werd de mooiste en meest gefotografeerde kerk van Lalibela. Foto’s:©Lou Andreoli

St.Joris..

Het dalende pad aan de oostkant leidt naar de ingang.

De rotskerken van Lalibela

Lopend in het onderaards gangenstelsel met zijn vele gangen, steegjes, smalle richels en uitgesleten trappen, omgeven door de mystieke sfeer van geurende wierookbranders, priesters met handkruisen, monniken in opvallende knalgele gewaden, biddende pelgrims, ritueel schoenen aan en uit en de vele prachtige uitgehouwen kerken  kwamen we deze vriendelijke man tegen. 

De kerkdeur op een kier…even een luchtje scheppen en een praatje maken met bezoekers. 

lalib

Foto’s:©Lou Andreoli

De Yemrehana-Krestoskerk (Lalibela)

De Yemrehana-Krestoskerk (Christus wijst ons de weg) is gesticht in de eerste helft van de twaalfde eeuw door koning Yemrehanna Krestos. Deze vrome koning wordt ook wel ‘Priester-koning’ genoemd en is door de de kerk van Ethiopië als heilige erkend.Hij droeg veertig jaar lang iedere dag de H. Mis op en consacreerde het brood en de wijn, die volgens de overlevering door engelen werden gebracht. Het kerkje bevindt zich in een grot op de berg Abuna Yosef op ongeveer 24 kilometer van Lalibela.

kerk

De overhangende grot is afgeschermd door een muur met een poort. Als je de poort passeert kom je op de binnenplaats waar het kerkje staat. Het mausoleum van koning Yemrehana Krestos ligt schuin achter het kerkje en aan de achterzijde, tegen de basaltlagen aan, is een soort kerkhof ontstaan.

kerk

priester-krestos

Het kerkje is opgebouwd met balken van olijfhouten en steen. De vierkante ramen geven het gebouw door de verschillende ingezette bewerkte kruisvormen een bijzonder aanzien. Er zijn drie ingangen: een voor priesters, een voor mannen en een voor vrouwen. De muren zijn voorzien van prachtige schilderingen. Als je iets van het mausoleum wilt zien heb je een zaklamp nodig want het is daar aardedonker.

kerk

Het ‘kerkhof’ bestaat uit skeletten, beenderen en andere stoffelijke resten van pelgrims die hier de hongerdood zijn gestorven. Alles ligt als een onordelijke bende door elkaar. Het doet enigszins luguber aan omdat botten en beenderen goed herkenbaar zijn. Zo steekt een hand omhoog met een wijzende vinger naar boven. Bijzonder om te zien, maar je moet dan wel even vergeten dat dit alles aan mensen heeft toebehoord.

De kerk wordt bezocht door vele pelgrims. Voordat ze aan de lange terugtocht beginnen wordt er een rustpauze ingelast.

De Naakuto-Laabkerk (Lalibela)

kerkjeDe Naäkuto-Laäbkerk, gewijd aan Maria, ligt in een grot onder een waterval. In het kleine rechthoekige kerkje wordt dit water opgevangen in stenen bekkens. kerkjeEr worden geneeskrachtige eigenschappen aan toegekend. Pelgrims, overal vandaan, komen speciaal voor dit heilige water hiernaartoe. Het kerkje heeft een vreemde, ongrijpbare sfeer. De oude stenen bekkens met het druppende en spetterende heilige water stralen oudheid en vroomheid uit. Dat wordt teniet gedaan door de priester, die met een felgekleurd plastic bekertje het water opschept om het vervolgens in een vies, oud keteltje te gieten, waarmee de flessen en andere voorwerpen worden gevuld, die de gelovigen mee naar huis nemen. Afhankelijk van wat ze te besteden hebben, gaan de pelgrims met een grote of kleine hoeveelheid heilig water op weg naar huis.

In de grot liggen liggen hier en daar kleden op de grond en er staan allerlei kerkattributen zoals kerktrommels, sistra’s, standaards voor geschriften en leunstokken. De priester van het kerkje is ontzettend trots en enthousiast als hij ons alles laat zien.

kerk

Lappen stof worden van de schilderijen weggeschoven of verwijderd.Volgen oud gebruik worden belangrijke schilderingen afgedekt met ‘gordijnen’ zodat ze onzichtbaar worden voor oneerbiedige blikken. Oude bijbels worden te voorschijn gehaald, het processiekruis wordt getoond, een oude kroon wordt opgezet en trommels worden bespeeld. Het kerkje en de priester laten een bijzondere indruk bij ons achter. Foto’s:©Lou Andreoli

Op weg naar de Yemrehanna Krestoskerk (Lalibela)

stanbeeldTerwijl wij het betegelde pad volgen dat ons naar de Yemrehanna Krestoskerk  zal brengen vraagt een jongen of ik een foto van hem wil maken. Oké, als we straks terugkomen van het kerkbezoek. Tot onze verrassing is hij nog in de buurt als wij terugkomen. Ik pak mijn camera en hij springt op een betonnen blok en zorgt voor een ‘standbeeld’ foto!!Foto:©Ine Andreoli

Het stadje Lalibela

DSCN1781DSCN1838-Het stadje Lalibela, vernoemd naar koning Lalibela, ligt op2480 meterhoogte tussen de bergen van Lasta. In de middeleeuwen was Lalibela de hoofdstad van Ethiopië. Tegenwoordig is Lalibela niet meer dan een klein stadje waar je het gevoel krijgt terug te keren naar de wieg van de religieuze beschaving. De Ethiopische kerk behoort tot de oudste christelijke geloofgemeenschappen ter wereld, met rituelen die terug grijpen op de allereerste periode van het christendom. De kerken en kloosters van Lalibela stralen een mysterieuze vredigheid en rust uit. Tijdens feestelijkheden kun je getuige zijn van de levendigheid van deze goddienst. Priesters in rijk versierde gewaden geven dan samen met de vele gelovigen blijk van hun nederige en toegewijde verering. Bijzonder zijn de ronde  stenen huizen van twee verdiepingen met rieten dak die in het stadje te vinden zijn.DSCN1861-Lalibela is vooral bekend om zijn beroemde rotskerken, voornamelijk door de manier waarop ze zijn gebouwd. Ze zijn in vulkanisch steen uitgehakt en wel door vanaf de top van het gesteente meters naar beneden te werken. De kerken zijn uitgeroepen tot het achtste wereldwonder (UNESCO). De twaalf kerken vormen een symbolische voorstelling van het Heilig land. De noordelijke groep kerken staan voor het aardse Jeruzalem en de zuidelijke groep voor de hemel. De Yordanos, die symbool staat voor de Jordaan scheidt de twee gegroepeerde kerken van elkaar.Een bezoek aan de rotskerken brengt je in een bijzondere wereld; in een doolhof van nauwe, donkere gangetjes en steegjes, soms klimmend, dan weer dalend ga je van kerk tot kerk. Je beleeft de sfeer van geurende wierook, biddende priesters, monniken en pelgrims, gelovige mensen, prachtige schilderingen, getoonde kerkkruisen en ‘springende’ vriendjes. Foto’s:©Lou Andreoli 

Sprookjes bestaan! (Lalibela)

DSCN9609-Er was eens een… rijke Amerikaan. Hij reisde samen met een klein groepje door Ethiopië. De Amerikaan was hevig onder de indruk van het land en wilde meer zien. Het groepje stoorde hem en hij vroeg na enkele dagen aan een van de chauffeurs of hij niet voor hem alleen wilde rijden. De chauffeur dacht er niet lang over na en zei: ishi (oké). Na wat dingen te hebben geregeld trokken ze met zijn tweeën verder en de Amerikaan genoot van alle mooie en interessante plekken waar de chauffeur hem bracht. Ze konden het goed samen vinden en er werd veel gepraat. Na een aantal weken brak de laatste avond aan en zoals gewoonlijk aten ze samen. Na de ‘injera’ en ‘wot’ ging de Amerikaan wat verzitten op zijn stoel en keek de chauffeur aan terwijl hij zei: ‘Wat zou jij nou graag willen, waar droom je over?’ De chauffeur had maar even tijd nodig voor zijn antwoord: ‘Een eigen hotel waar veel toeristen kunnen slapen en eten’. ‘Oké’ zei de Amerikaan ‘die krijg je van mij’. De chauffeur viel bijna van zijn stoel want dit had hij natuurlijk in zijn stoutste dromen niet verwacht. Om een lang sprookje kort te maken; er werden uit Europa materialen aangevoerd en de bouw werd gestart op het mooiste plekje van Lalibela. Het is een prachtig hotel geworden met een schitterend uitzicht. De chauffeur loopt er trots rond, samen met zijn broer en veel personeel beheerd hij het prachtige hotel waarin miljoenen dollars zijn gestoken door de Amerikaan. De rijke Amerikaan is overleden, maar zijn zoon heeft de opdracht gekregen om af en toe een bezoekje af te leggen en te informeren of alles nog loopt zoals het moet lopen en de eigenaar van het prachtige hotel met raad en daad ter zijde te staan.  

DSCN9608-Mijn verhaal werd ooit aangevuld door Marc van der Sterren: Maar het verhaal gaat verder… Getachew, want zo heet de eigenaar van het hotel, kreeg verkering met een Vlaamse schoonheid, werkzaam bij het Rode Kruis. De vader van deze Vlaamse schone is gepensioneerd, maar heeft nog vele contacten binnen de gemeente Peer. Hij kreeg de burgemeester van Peer zo ver een stedenband aan te gaan met Lalibela. De gemeente Peer gaat tal van ontwikkelingsprojecten beginnen in Lalibela. Met Getachew hebben ze een goed contact en een mooie ingang om een netwerk te beginnen, maar met ontwikkelingswerk in Lalibela hadden ze geen ervaring. Daarom nam Peer contact op met de Stichting Lalibela. Deze organisatie en de gemeente Peer sloegen de handen ineen en er ontstond een mooie samenwerking. Kijk maar hier: Stichting Lalibela

Sprookjes bestaan dus, je kunt het met eigen ogen aanschouwen als je in Lalibela komt. De naam van het hotel is: Mountain View Hotel. Klik hier voor meer informatie over het hotel.