Ontmoeting bij de Tis Isat, waterval van de Blauwe Nijl

Als je aan een kind in Ethiopië vraagt wat hij/zij later wil worden dan hoor je steevast ‘teacher’ of ‘doctor’. Zo ook Martha. We hebben Martha in 2009. voor het eerst ontmoet. Gezellig en vooral serieus met haar gepraat over werkelijk van alles en nog wat. Ze was erg nieuwsgierig hoe alles in Nederland ging. We hebben het zelfs over de Nederlandse koeien gehad die in de wei lopen, altijd voedsel hebben en iedere dag gemolken worden. Ze bleef maar met haar hoofd schudden, dat zoiets bestond. Toen Lou vroeg aan haar wat ze later wilde worden kwam het antwoord snel ‘Teacher’. ‘Ik wil dat de kinderen goed onderwijs krijgen kwam er nog ernstig achteraan. ‘Goed plan’  gaf Lou als reactie. Weet je als je nu je studie voltooid hebt lijkt het je dan niet leuk om te reizen en te kijken hoe het in andere landen toegaat? Het bleef een lange tijd stil en toen kwam er een wijs antwoord: ‘Ik denk dat reizen leuk is maar ik kies om direct te gaan lesgeven; dat is veel belangrijker’! 

In 2014 zochten we haar opnieuw op met de foto’s van 2009.  Ze was verrast over haar portret maar de foto waar ze helemaal op staat vond ze qoshasha, vies, lelijk. Waarom vroegen wij. Het ging voornamelijk over de  jurk; qemies yellum teroeno. De jurk was niet goed! We hebben opnieuw met haar gepraat, nog net zo wijs als toen al was haar beroepskeuze wel veranderd, ze wilde nu doctor worden.  

Martha

Het groepje kinderen waar mee ze op stap was wilde graag op de foto, oké, kan geregeld worden. Martha bleef zichzelf bewonderen op de foto en haar hoofd schudden over de jurk.

Kebran-Gabriel kerk (Tanameer)

De boot meert af aan de steiger van het eiland Kebran. De mannen gaan de Kebran-Gabrielkerk bezoeken. Ik ben niet welkom, de kerk is niet toegankelijk voor vrouwen.

De mannen lopen een minuut of tien door een dichtbegroeid bos. Eenmaal bij de kerk die gewijd is aan Gabriel, maken ze een praatje met enkele monniken en krijgen ze een stukje brood dat net gebakken is. De kerk wordt bekeken en ze mogen een blik werpen op alle kostbare dingen die de kerk rijk is

Volgens de legende is de kerk gesticht door Abuna Za Johannes uit Shoa: Op een dag toen hij uit Gondar kwam werd hij door de duisternis overvallen. Een arme visser bood hem onderdak in zijn hut. Toen de heilige de hut binnenliep, voltrok zich een wonder; langzaam vulde de hut zich met voedsel en de lege netten zaten ineens vol vis. De volgende dag wilde de heilige het eiland aan de overkant bezoeken. Ze vertrokken in een papyrusboot. Halverwege stapte de heilige, tot verbijstering van de anderen, de boot uit en vloog over het water naar het eiland. De eilandbewoners kwamen hem tegemoet en vertelden dat er op het eiland een wrede slangen-God woonde aan wie zij mensen moesten offeren. ‘Jesus Christus, is jullie God’ zei Abuna Za Johannes. ‘Hoe kunnen wij dat nu weten’ zeiden de bewoners. ‘Geef ons een bewijs dat Jezus onze God is’. De heilige doodde het monster door het met zijn handkruis aan te raken. Daarna liet hij op het eiland een kerk voor de mannen bouwen, later bouwde hij een kerk voor vrouwen op een naast gelegen eiland. Foto’s:©Lou Andreoli

Tisoha Dildil (Bahir Dar)

De oude stenen brug, Tisoha Dildil, overspant de nauwe kloof waardoor de Blauwe Nijl naar het zuiden stroomt. Hij is gebouwd in opdracht van de Portugezen (1619/1620), in de tijd van keizer Susneyos. Het was de eerste brug, in Ethiopië, die de oevers van de Blauwe Nijl met elkaar verbond.

brug

De oude brug brengt je naar Tis Isat, de prachtige waterval van de Blauwe Nijl. Het meisje, een van de vele kinderen, die kalebassen, mandjes en andere frutseltjes te koop aan bieden, wilde wel even poseren. Foto’s:©Lou Andreoli

Eiland Narga (Tanameer)

Onze boot legt aan op het eilandje Narga, ten zuidwesten van het eiland Dek. We lopen via een smal pad naar de Narga Selassiekerk.  De naam van de kerk betekent ‘Rustplaats van de Drie-eenheid’.

Volgens de legende heeft koningin Mentwab de plek uitgekozen waar de kerk is gebouwd.Tijdens een reis nam ze even rust; zittend tegen een boom viel ze in slaap. Ze kreeg in haar droom de opdracht van God om op deze plek een kerk te bouwen. Toen ze wakker werd, riep ze: ‘Narga’ (laten wij bouwen). Zij liet alle bouwmaterialen vanuit Gondar hier naartoe brengen..Het verhaal gaat verder dat de deur van de kerk gemaakt is van de boom waartegen de koningin in slaap viel.De kerk heeft prachtige schilderingen. Foto’s:©Lou Andreoli

Debre Maryam kerk

debre-mariam

Vanuit Bahir Dar ligt de kerk vlakbij de oostoever. Volgens de legende zou het water voor de voeten van Abuna Thadewos zich hebben teruggetrokken zodat hij het eiland veilig kon bereiken. Hij bouwde de kerk in de eerste helft van de 13de eeuw. 

debre-mariam

In de tweede helft van de 19de eeuw gaf  Tewodros II de opdracht om de kerk te verbouwen.

debre-mariam

Er zijn nog vele oudheden te bewonderen zoals: een handgeschreven evangelie uit de 14de eeuw, klokken, kruisen en vele schilderingen.

Geraakt door een steen

dink-neshFragment uit: Dink Nesh – Ethiopië, een belevenis

…Na de lunch gaan we richting Bahir Dar. We rijden al even en genieten zoals altijd van de prachtige omgeving als we opgeschrikt worden door een harde klap. Fekir is als de duivel zo snel en voordat wij het weten wat er gaande is, is hij de auto al uit. Hij rent achter een jongen aan. Als hij hem bijna heeft, verdwijnt de jongen heel slim in het maïsveld en wordt onzichtbaar voor Fekir. De auto is niet beschadigd, maar Fekir is ontzettend kwaad. Het stenen gooien lijkt wel een nationale sport geworden. Tijdens de vorige reis hebben we ook al met het verschijnsel te maken gehad. Fekir spreekt de voorbijgangers aan en vertelt wat er is gebeurd. Ogenschijnlijk zinloos, immers gebeurd is gebeurd, maar Fekir heeft voor zijn toehoorders een opvoedkundige boodschap. Hij vertelt ze wat er allemaal had kunnen gebeuren. De mensen hebben zelf vaak geen idee wat een schade een steen tegen een rijdende auto kan veroorzaken. Ze schudden allemaal meewarrig hun hoofd, maar of het helpt? We staan zeker twintig minuten stil, terwijl de jongen waarschijnlijk bibberend en doodsbang in het maïsveld zit. Het vee van de knul loopt intussen zonder begeleiding rond. Dat is ook de bedoeling van Fekir. Hij zegt: “Die laat het stenen gooien voorlopig wel uit zijn hoofd”. Even later zien we het water van het Tanameer glinsteren…

 Het steenslingeren is een oude sport. De herders gebruiken de steenslinger om het vee bij elkaar te houden. Soms houden de jongens onderling competities. Opdringende honden worden ook met stenen verjaagd. Het voor de lol te gebruiken om auto’s en fietsen te bekogelen, (even proberen of ik hem kan raken) is enigszins uit de hand gelopen. Gelukkig pakken de chauffeurs het op en houden opvoedkundige praatjes! De laatste reis (nov. 2010) hebben we zeven weken gereden en geen last gehad van ‘rondvliegende’ stenen. Zal het langzaam doordringen…wie weet!