Irreechaa – Oromo-festival – 1 okt

Als de regentijd voorbij is, komen tienduizenden Oromo’s bij elkaar voor Irreechaa, een festival dat het einde van de winter en het begin van de lente viert.

In de plaats Bishoftu, (Debre Zeit), betekenis in de Oromo taal ‘het land vol water’, ongeveer 45 kilometer ten zuiden van de hoofdstad Addis Ababa wordt het gevierd. Men gaat zingend en dansend in optocht naar Lake Hora Arsadij waar de ceremonie plaatsvindt. Aan de oevers wordt ritueel, met gebruik van het water, de zegen aan de pelgrims gegeven. Het water brengt hen dichter bij God, bekend als Waaqa. Het festival wordt ieder jaar gehouden, het is het symbool van de dageraad van een nieuw seizoen, een nieuw begin, een tijd van oogsten en een tijd van overgang van donker naar licht. De bevolkingsgroep neemt deze dag zeer serieus; ze hebben naast het christendom of de islam hun traditionele geloof behouden. Oromo’s uit alle hoeken van het land nemen dan ook deel.

Vele generaties hebben dit ritueel doorgegeven ondanks dat door vorige regimes tientallen jaren verboden was. Men was bang dat het een forum zou worden waar de Oromo’s hun eventuele, afwijkende mening konden vormen. Ook dit jaar wordt het onder zware beveiliging gevierd.

Maskal, feest van vreugde en bezieling!

 

Maskal of Meskel wordt gevierd op 27 september. Het is een feest van vreugde en bezieling, een mengeling van folklore en religie.

lou-andreoli

Tijdens het Maskal-feest wordt herdacht dat de heilige Helena tijdens haar bedevaart naar Jeruzalem het ware kruis van Jezus terugvond. Overal in het land wordt na zonsondergang de zogenaamde Maskal-bundels, droge houtbossen, ontstoken zodat er grote vreugdevuren ontstaan. Er wordt gezongen en gedanst. Als het vuur uitgebrand is, proberen de aanwezigen iets van het overgebleven as te bemachtigen waaraan zij genezende krachten toeschrijven.

De bevolking viert ook het einde van de regentijd, die voorspoed en overdadige oogsten zou moeten brengen, dus nieuwe levenskansen.

h-helena

           Heilige Helena.               Bron: Joachim Schafer – Oecumenische Heilige lexicon

Het godsdienstige facet van de viering heeft plaats gevonden tijdens de pelgrimstocht van koningin Helena, moeder van de eerste Christen-keizer van Rome, Constantijn de Eerste. Hij had haar in 326 na Christus op bedevaart gestuurd naar het Heilige Land. Daar bezocht ze alle heilige plaatsen, o.a. de berg Golgotha, waar de Verlosser was gekruisigd. Het bewuste kruis was op deze berg begraven, maar niemand had het ooit kunnen vinden. Helena liet op de berg een vuur ontsteken voor de bisschoppen, die ook naar Jeruzalem waren afgereisd. Ze deed dit om de Verlossing door te kunnen geven en te vieren. De rook trok in eerste instantie recht omhoog maar sloeg daarna in een grote boog terug naar de aarde. Op de plek waar de rookpluim de aarde raakte, bleek, volgens de legende, het kruis van Golgotha begraven te zijn. Het kruis werd in stukken verdeeld over de grote patriarchaten van het christendom in die tijd: Rome, Constantinopel, Antiochië en Alexandrië. Het kruisdeel van Alexandrië kwam volgens de legende, opgetekend in het heilige boek, in de Middeleeuwen naar Ethiopië. De Ethiopische keizer Dawit 1 was in 1381 met een groot leger zijn Egyptische geloofsgenoten te hulp gekomen tijdens hun vervolging door de moslims. Daardoor kwam de gevangen genomen patriarch van Alexandrië weer vrij en als dank mocht Dawit goud, zilver en vele duizenden geldstukken incasseren maar David wilde het deel van het heilige Kruis als dank, dat hij uiteindelijk ook kreeg en met veel triomf naar Ethiopië bracht. Het wordt nog steeds bewaard op een berg in de kloosterkerk Gishen Mariam, die op last van Dawits vierde zoon Zar’Yacob werd gebouwd.

lou-andreoli

Melkam Addis Amet 2010!

lou-andreoli

Voor al mijn Ethiopische vrienden en kennissen een gezond, gelukkig en vooral een vreedzaam  2010!

For all my Ethiopian friends : Melkam Addis (and a peaceful) Amet 2010!!

In Ethiopië wordt Meskaram First / Enkutatash ( Nieuwjaar) gevierd op 11 september. Ethiopië gebruikt de Juliaanse kalender die het jaar verdeelt in twaalf maanden van dertig dagen en één maand van vijf of zes dagen voor een schrikkeljaar. Ook heeft de Ethiopische kalender een verschil van 7 of 8 jaar (van 11 september tot en met 31 december 7 jaar, en van 1 januari tot en met 11 september 8 jaar) met onze gregoriaanse kalender.

Het is een belangrijk familie- en sociaal evenement. De dag begint met een kerkdienst. Daarna wordt gegeten en gedronken. Meisjes in witte jurken delen bloemen uit terwijl ze nieuwjaarsliedjes zingen. Als tegengift ontvangen ze van familie en buren een muntje of een stukje brood.

lou-andreoli

Timkat…19 januari

priesterTimkat, het herdenkingsfeest van de doop van Jezus Christus in de Jordaan door Johannes de Doper, is één van de belangrijkste feesten in Ethiopië.  De avond ervoor, tegen zonsondergang kondigen trompetten en rinkelende sistra’s, een soort rammelaar, de processie van priesters aan. Ze lopen onder veelkleurige met goud gestikte paraplu’s, die de hemellichamen symboliseren. De jonge diakens lopen voorop. Ze zijn bedekt met kostbare stoffen en op hun hoofd pronken tiara’s die dikwijls versierd zijn met zilveren hangers. Prachtig bewerkte processiekruisen worden meegedragen. Voor de met doeken bedekte tabot, kopie van de Ark des Verbonds, lopen priesters met wierookvaten. De tabot wordt naar het water gedragen om later door de priesters te worden gezegend.

’s Nachts om twee uur wordt er een mis opgedragen. Overal zijn er toortsen en vuren zodat de hemel fel wordt verlicht. Alle aanwezigen zijn gekleed in het wit. Als de zon opkomt, dompelt de priester een gouden kruis in het water en dooft de heilige kaars, de mensen klappen en juichen. Daarna worden de gelovigen opnieuw gedoopt. Ze worden met water besprenkeld door de priester of springen in het water. Dit resulteert meestal in een massale waterpartij, waar ieder gevraagd of ongevraagd zijn deel krijgt. Na het waterballet wordt de tabot  opnieuw in processie met zang en dans teruggebracht naar de kerk.  Dit alles ter herinnering aan het doopsel van Christus. (Foto’s:©Lou Andreoli)

Kerstmis in Ethiopië… 7 januari

2

Kerstmis is voor de Ethiopiërs niet zo’n belangrijke feestdag als voor ons. Het orthodox geloof besteedt namelijk meer aandacht aan Maria, en de dood heeft een belangrijker rol dan de geboorte.

De christenen gaan op kerstavond naar de kerk waar een speciale dienst wordt gehouden met als hoogtepunt de processie. Men loopt driemaal zingend rond de kerk, de priester loopt voorop en draagt de replica van de Ark des Verbond,  de christenen volgen met brandende kaarsen.

Verder staat de dag in het teken van de familie, gezellig samen eten en drinken (na een vasten van 43 dagen). De mannen spelen het spel Genna, een soort hockey met stokken en ballen.

De legende vertelt dat de herders Genna aan het spelen waren toen de engelen de geboorte van Jezus aankondigden. Het eerste officiële spel van het seizoen vindt dan ook plaats op Kerstmis.  Foto’s :©Lou Andreoli

Fasika, Pasen in Ethiopië

Fasika, Pasen in Ethiopië, valt dit jaar gelijk met ons Pasen (2017); meestal is het een week later. De avond voor Pasen gaan de Ethiopische orthodoxe christenen naar de kerk. De meesten zijn in het wit gekleed. Dabtara’s, speciaal opgeleide mannen die muziek, zang en dans verzorgen tijdeDSCN2319-ns vieringen, spelen op ovale kerktrommels. Priesters zingen en bewegen de sistra’s, de gelovigen zingen mee. Het is een lange dienst, alle mensen staan; er zijn geen stoelen in de kerk. Vele mannen hangen op de zogenaamde bidstok, een lange stok met aan de bovenkant een T-vormige bekroning van staal dat onder de oksel geplaatst kan worden. Op een bepaald moment gaan de kerkdeuren open en tijdens de eerste zonnestralen gaan de priesters in hun prachtige gewaden, zingend in optocht gevolgd door de gelovigen, driemaal klappend en zingend rond de kerk. Prachtige gekleurde parasols en kruisen van goud en zilver worden door de priesters meegedragen. Het is feest!

Na de kerkdienst wordt er uitgebreid gegeten (menige koe, geit en kip is geslacht). Na veertig dagen streng vasten, geen dierlijke producten, eindelijk… eten! Bekijk de video van een huiselijk feest:  Happy Ethiopian Easter! Ruhus Fasika!

Timkat 19 januari

 

DSCN2320-

Timkat, het herdenkingsfeest van de doop van Jezus Christus in de Jordaan door Johannes de Doper, is één van de belangrijkste feesten in Ethiopië.  De avond ervoor, tegen zonsondergang kondigen trompetten en rinkelende sistra’s, een soort rammelaar, de processie van priesters aan. Ze lopen onder veelkleurige met goud bestikte paraplu’s, die de hemellichamen symboliseren. De jonge diakens lopen voorop. Ze zijn bedekt met kostbare stoffen en op hun hoofd pronken tiara’s die dikwijls versierd zijn met zilveren hangers. Prachtig bewerkte processiekruisen worden meegedragen. Voor de met doeken bedekte tabot, kopie van de Ark des Verbonds, lopen priesters met wierookvaten. De tabot wordt naar het water gedragen om later door de priesters te worden gezegend. ’s Nachts om twee uur wordt een mis opgedragen. Overal zijn toortsen en vuren zodat de hemel fel wordt verlicht. Alle aanwezigen zijn gekleed in het wit. Als de zon opkomt, dompelt de priester een gouden kruis in het water en dooft de heilige kaars, de mensen klappen en juichen. Daarna worden de gelovigen opnieuw gedoopt. Ze worden met water besprenkeld door de priester of springen in het water. Dit resulteert meestal in een massale waterpartij, waar ieder gevraagd of ongevraagd zijn deel krijgt. Na het waterballet wordt de tabot  opnieuw in processie met zang en dans teruggebracht naar de kerk.  Dit alles ter herinnering aan het doopsel van Christus.

 

Id-ul-Maulid (Geboortedag Mohammed)

Een van de vele straatjes in het islamitische stadje Harar

Een van de 360 straatjes/steegjes die in het islamitische stadje Harar te vinden zijn. Ook zijn er zijn 99 moskeeën en meer dan 300 heiligdommen die opgericht zijn ter ere van moslimheiligen.

Na de kerstvakantie (christelijk feest), hebben de schoolkinderen in Ethiopië  nog een dagje vrij want maandag (13 januari) vieren de moslims de geboortedag van de profeet Mohammed.

Deze gebeurtenis wordt door de moslims  enthousiast gevierd. Thuis en in de moskee wordt gezongen over het leven van de profeet. Er wordt speciaal (zoet) eten bereidt en de gelovigen gaan ’s avonds naar de moskee.

Feest van Abba Aragawi – Aksum, 24 oktober

feest

…Gids Dawit is gearriveerd. We bezoeken eerst het kleine, gele kerkje dat onderaan de steile weg naar het hotel staat. Onze nieuwsgierigheid is geprikkeld want vanaf gisteravond 9 uur hebben we tromgeroffel en gezang gehoord. Ook hier wordt het feest van Abba Aragawi gevierd. Dawit vertelt ons dat dit gezang zonder onderbreking doorgaat tot 3 uur vanmiddag. Priesters, dekens en dabtara’s zingen en dansen, en gebruiken hierbij kerktrommels, sistra’s (een soort rammelaar met metalen schijfjes) en kerkstokken.

feest..

Er zijn veel mensen op de been, alle gelovigen zijn in het wit gehuld op een enkele monnik na die opvalt door zijn gele gewaad. De muren, deuren en de grond worden doorlopend door de mensen gekust.
Het kerkje is erg klein, het merendeel van de mensen zit of staat in de rotsachtige kerktuin binnen de poort.

feest.,

Wij mogen het kerkje in en staan weggedrukt in een hoekje totdat een oudere vrouw mij naar haar toe trekt. Ik moet naast haar op het bankje gaan zitten. Als ik in een paar woorden Amhaars vertel dat ik de dienst mooi vind, zorg ze voor mij alsof ik haar kind ben. Als mensen voor mij gaan staan moeten ze opzij want ik mag niets missen. Lou krijgt alle ruimte om te fotograferen. Het is een indrukwekkend schouwspel dat al vanaf 9 uur gisteravond onafgebroken bezig is: Twee rijenpriesters, diakens en dabtara’s staan tegenover elkaar; zingend en dansend steeds in beweging van en naar elkaar toe. Eerst buigend en wiegend dan langzaam omhoog op de tenen om over te gaan in een sneller ritme. De sistra’s rinkelen en de maquamia’s (kerk/bid/leunstokken) stampen ritmisch op de grond. De karbaro (grote platte kerktrom) wordt met veel verve door een jongen bespeeld. Alles gebeurd met volledige overgave. Hevig onder de indruk volgen we de processie naar buiten waar het verhaal van Abba Aragawi aan de gelovigen wordt verteld… een fragment uit het boek: Dink nesh – Ethiopië, een belevenis! Foto’s:©Lou Andreoli

Feest,