Een tussenstop in Berhale

Op weg naar Dalol blijven we een nacht over in Berhale waar we in het plaatselijke schooltje mogen overnachten.

Berhale schooltje.

Om klokslag zeven klinkt er plotseling muziek door de luidsprekers, die her en der op het terrein hangen. Ondertussen komen van alle kanten kinderen aangerend. Wij zijn net als gisteravond zeer interessant voor hen en al snel staan ze wederom in een dikke kring om ons heen. Maar dan gaat er een bel en is het rennen om keurig in de rij te gaan staan. De juf geeft aanwijzingen.

Terwijl de kinderen uit volle borst met serieuze snoetjes het volkslied zingen worden de vlaggen (de Ethiopische en de districtsvlag) omhoog gehesen. De Juf geeft een teken met haar stok en opnieuw wordt er gerend maar nu richting klaslokaal. (Foto’s: ©Lou Andreoli)

Gummare meer/Asayita

Gummare lake,

Het Gummare meer is een van de meren waar de rivier de Awash zijn water achterlaat voordat hij volledig verdwijnt in het woestijnzand.

Gummare

Een eenzame dromedaris  aan het meer

Gummare.

Er heerst een bijzondere sfeer; ongerept, doodstil/alleen natuurgeluiden, dood lijkende bomen, veel vogels en enorm veel krokodillen zelfs een kolonie bavianen liet zich zien. Daarnaast in onze nabijheid een politieman en een gids (verplicht) beiden met een kalasjnikov aan de schouder.

Gumare lake..

Ontelbare krokodillen wachten op een lekker hapje

Gummare.

Vele vogels o.a. de prachtige vogel Mycteria ibis /Afrikaanse nimmerzat. Een waadvogel uit de familie van de ooievaars

kroko

Even in de zon om vervolgens weer snel in het water te verdwijnen

Asayita

Asayita, een stadje gelegen in de Afar-regio, ligt aan de oever van de Awash.  Het is een eenvoudige, ongerepte plaats. Voor 2007 was het de hoofdstad van het Afar-gebied. Semera heeft deze functie overgenomen. 

De streek is schitterend. Van hieruit zijn de meren te bezoeken waar de Awash zijn water achterlaat voordat hij in het woestijnzand verdwijnt.

Assita

Onze slaapplaats in Asayita

Assita;

Buiten slapen kan ook!

Assita..

Douche en toilet, zien er redelijk uit zolang je buiten het gebouwtje blijft!!!

Asebot

We wilden de Monastery Asebot Selassie bezoeken. De weg er naar toe was ontzettend slecht, zo slecht dat wij het moesten opgeven. Met veel moeite de auto gekeerd vlak bij een afgelegen hut. Er kwam een vrouw met kind en geit kijken wat er allemaal gebeurde zo vlak voor haar terrein. 

asebot

Ze vond het interessant… vreemde mensen, dat  gebeurde niet iedere dag en ze nodigde ons uit op haar erf.

asebot

Daar zaten een man en een vrouw heerlijk qat (stimulerend middel) te kauwen. Ze keken nauwelijks op en gingen apathisch verder met het kauwen. Op de foto wilden ze wel en het resultaat kreeg een korte blik!

Met twee auto’s naar de Danakil,een voor ons en een politieman, de ander voor de kokkin en vier soldaten

Danakil Hut en auto

Ons onderkomen in de Danakil

Danakil tent in hut

Zandstorm…de binnentent in de hut opgezet om enigszinds het zand te ontwijken

 

danakil keuken

De keuken

Danakil kok

De meegereisde kokkin, die voor heerlijke maaltijden zorgde…en niet alleen voor ons. Er werd menig hapje door de plaatselijke bevolking meegegeten. Lees meer over ons avontuur in de Danakil in mijn boek: Ethiopië, ongekend anders. Foto’s:©LPA

Danakil Depressie

 

Op de witte, glinsterende vlakte zijn Afar-mannen druk in de weer. Sinds mensenheugenis wordt hier zout gewonnen. De mannen hakken lijnen in de harde zoutlaag, daarna wrikken ze het zout met lange stevige stokken los. De ruwe blokken worden met kleine pikhouwelen op maat gemaakt (A3-formaat) en de randen worden netjes bijgewerkt. Daarna worden er stapels gemaakt, zodat ze per dromedaris vervoerd kunnen worden.

 

De dromedarissen mogen nog even rusten voordat ze beginnen aan de lange, zware reis  met 22 soms zelfs 24 zoutblokken op de rug. Foto’s:©LPA